Interview with Don’t DJ

Don't DJ is the latest project of Berlin-based artist Florian Meyer and responsible for one the most exciting LP`s of 2017, the very much praised Musique Acephale, released on Berceuse Heroique. Florian visited Brussels in October for a show and Paranoise grabbed the chance for a face-to-face meeting and a very interesting discussion, over African street food and Belgian beers.

Interview with Don’t DJ / interviews

3 weeks ago
by

Don’t DJ είναι το πιο πρόσφατο project του Βερολινέζου Florian Meyer, o οποίος κυκλοφόρησε έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2017, το Musique Acephale στην Berceuse Heroique.

Ο Florian επισκέφθηκε τις Βρυξέλλες για ένα show και αδράξαμε την ευκαιρία για να τον γνωρίσουμε από κοντά σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που συνοδεύτηκε με African street food και αρκετή βέλγικη μπύρα.

Η μετάφραση της συνέντευξης στα ελληνικά ακολουθεί της αγγλικής εκδοχής.

How did the DontDJ project started?

I begun using DontDJ as a stage name for my DJ sets in early 2000`s. I started DJing in mid 90`s when techno hit my town. At the beginning, I was really fascinated by it, but after some time I got tired of it. So, I turned towards anything danceable that is not four to the floor, always trying to reinvent myself as a DJ.

I still DJ and in the meantime, I got into techno again. So there is some four to the floor or some steady pulse, also in the stuff that I produce. But still, I remain very open to all kinds of music, especially if their focus is on rhythm, more than emotions.

Interesting distinction, rhythm and emotion

Mainstream music sounds to me as the same track over and over again with different emotions on top. I believe that is the emotional aspect that draws so many people into pop music and it is melody and harmony that transmit emotions. I am more interested in the rhythmic aspects of music.

Around 2013 I started producing under the Don`t DJ moniker. I had other projects running before and in parallel, like IFF and Durian Brothers. All these projects have very strong production concepts. Institute was only using turntables and mixers. No effects, no post-processing and no records on turntables. In the Don`t DJ project I use algorithms to produce complex rhythms which then I disassemble and put together again.

I have grown very fond of strict constraints or production concepts, because they help propelling creativity. If I just sit in front of a DAW I have too many options. I can do anything. How do I start? I am not one of these guys that compose the whole track in their heads. I need the interaction with the machine. The constraints provide with some starting coordinates of this interaction.

Your LP Musique Acephale (headless music) had a very strong concept as well. What came first the concept or the music?

The concept came first, but I don`t think I have succeeded in producing headless music. It is more of an idea which might be impossible to reach. It comes from a time when we were playing with IFF, with turntables. We were using 8 turntables and each turntable was repeating a loop. At any time one could stop one of them and start it again and the loop would fit again with the others. There might be better or worst ways to arrange the different loops, but regardless, it always creates some rhythm in listener`s head.

People always are going to have a “1”, a rhythm base, a starting point in the rhythm. But if a sudden event occurs or you leave the room and come back, you will find another base for the rhythm and you cannot go back to the previous one. You then listen to the same rhythm in a different way. A rhythm in which you can constantly shift your focus – this would be Musique Acephale. That music would be very rich as one track is actually many depending on the rhythm base you choose.

Watch
Don`t DJ at Boiler Room

How do all this translate in the studio? What is your process?

It is hard to tell when the interaction with the machine gives birth to a track. I might have an idea and I try to implement it, but usually the final track sounds nothing like what I was trying to accomplish in the first place. As I work on it, the track gets a life of its own and calls for stuff I wasn`t thinking about before.

When it comes to rhythms, I ask algorithms to provide me with some. I listen to what they spit out and I select the interesting ones, play around with them. If after 2 or 3 hours of listening to the same rhythm, I realise it does not bother me, I stick with it.  Then I dismantle the pattern and gradually rebuild it, by turning its tracks on and off. In a second phase I might choose different sounds, introduce some narration or dramaturgy.

Is there an element of randomness in the way these algorithms operate? Do you ever get unpredictable results?

In the algorithms there is no element of randomness. However, the applications might not be so stable, they might misbehave or sometimes I tweak stuff without understanding what they do. There is an element of surpise in the process and I really appreciate it.

Did you expect the reactions to the project?

No, not all. It got sold out really quickly and people wrote nice things about it. That gave me the energy to carry on. Otherwise I would have probably quitted the project by now.

Don`t DJ at Fuck Parade 2017

Even though algorithms are the main responsible for the rhythms your sound does sound somehow “organic” and “natural”. Who is the audience for such a sound? Do they dance to it?

I believe my audience are people with an open mind and ear. People that were probably into rock music or punk/hardcore or noise and somehow were drawn into electronic music but still maintain the crave for experimentation, different approaches, breaking the rules.

Dancing depends a lot on context, but generally, yes! It works better in the late hours, even though  there is no real rule of thumb here.  Recently I also changed my setup. In the past I needed to load all my projects for each track in different software everytime i wanted to start a new track.  Now I can go for a good half-an-hour without pausing. In my live setup I use ableton and various software sequencers that send midi in together with turntables.

It is my aesthetic preference, to mostly use sounds that do not feel digital or mechanical and there is some physical modeling involved; the algorithms produce hits with different accents that give the rhythms this (pseudo-)natural feeling.

These preferences raised some very interesting thoughts and discussions around cultural appropriation. I might be confronted with the assumption that I picked up on rhythms from other cultures and musical traditions and re- contextualised them for profit. That is definitely not the case. It is algorithms that make the rhythms. I don`t know if these rhythms have ever been played before but chances are they have not – because there are infinite variations. But I would not have an ethical concern even if they have been played before, if they belonged to another culture.

I understand where the concern comes from. We are governed by a global cultural value system where economic success is the only measure. That might not fit with some people, minorities or subcultures. It often poses a major obstacle in creating a satisfying picture of one’s self, an identity. For some people, the shaman makes more sense as a role model than that of a successful businessman. This becomes finally an issue and a taboo of identity, as people become either over-protective towards their own culture or try to exploit elements of other cultures for their own advantage, often effectively killing these cultures. For example by taking away all artefacts and replacing them by western commodities.

This tension should not be translated in music terms. Such translation misunderstands music on the most fundamental level. Even in a state of war, sound would travel across trenches and the two enemies would influence each other’s music. Music has always been about exchange. Cultures are active when they engage in exchange. They are dying when they are only about preserving heritage.

Don`t DJ by algorithms

How does the future look like for the Dont DJ project?

Since a few moths I enjoyed much focusing on our label DISK. We have four releases coming up in the short term. The label thing was a nice change for me, focusing my energy on that and try to give exposure to other people.  I have lot of ideas of how I could improve my methods of production and playing live and I need some time to do some programming, build some machines. This year I had seven releases so I don`t mind going a bit slower with production, channeling my energy into experimentation, improvement, DJing and the label.

Don`t DJ in Brussels

Ακολουθεί η μετάφραση της συνέντευξης στα Ελληνικά

Πως ξεκίνησε το project DontDJ?

Ξεκίνησα να  το χρησιμοποιώ σαν stage name για τα DJsets  μου αρχές της δεκαετίας του 2000. Έπαιζα μουσική ως DJ  ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 90, όταν η μόδα της techno έπιασε στην πόλη μου. Αρχικά η techno με ενθουσίαζε, αλλά κάποια στιγμή με κούρασε. Οπότε άρχισα να παίζω οτιδήποτε χορευτικό που ο ρυθμός του δεν είναι 4/4, προσπαθώντας ανέκαθεν να επαναπροσδιορίσω το πως παίζω μουσική.

Ακόμα κάνω DJsets και εντωμεταξύ η techno με ξανακέρδισε. Οπότε οι ρυθμοί 4/4 ή κάποιος σταθερός παλμός επέστρεψε τόσο στα DJsets μου, όσο και στις παραγωγές μου. Παρόλα αυτά  παραμένω πάντα ανοικτός σε όλα τα είδη μουσικής, ειδικότερα αν εστιάζουν στον ρυθμό περισσότερο από ότι σε συναισθήματα.

Ενδιαφέρουσα αυτή η διαφοροποιήση που κάνεις, μεταξύ ρυθμού και συναισθήματος.

Η ποπ πολλές φορές μου ακούγεται ως η επανάληψη του ίδιου κομματιού με διαφορετικά συναισθήματα από πάνω. Πιστεύω ότι ο κόσμος ακούει ποπ για συναισθηματικούς λόγους και το συναίσθημα ενσαρκώνεται στην μουσική μέσω της μελωδίας και της αρμονίας. Προσωπικά με ενδιαφέρει η ρυθμική πλευρά της μουσικής.

Γύρω στο 2013 ξεκίνησα τις παραγωγές ως DontDJ. Είχα πάντα και άλλα projects είτε παράλληλα είτε  στο παρελθόν, όπως τους IFF ή τους Durian brothers . Όλα μου τα projects είχαν πάντα πολύ συγκεκριμένο concept παραγωγής. Με τους IFF χρησιμοποιούσαμε μόνο πικάπ και μίκτες. Δίχως εφέ, δίχως μετά-επεξεργασία και δίχως βινύλια. Ως  DontDJ χρησιμοποιώ αλγόριθμους για την παραγωγή ρυθμών, τους οποίους στην συνέχεια αποδομώ και επανασυνθέτω.

Εκτιμώ πολύ τους αυστηρούς περιορισμούς ή τα concepts στην παραγωγή γιατί με βοηθούν στο να είμαι πιο δημιουργικός. Αν απλά κάτσω απλά μπροστά στο λογισμικό παραγωγής, έχω υπερβολικά πολλές επιλογές. Από που να αρχίσω; Δεν είμαι ένας από αυτούς τους τύπους που συνθέτουν ολόκληρο το κομμάτι στο κεφάλι τους και μετά κάθονται και το γράφουν. Χρειάζομαι την αλληλεπίδραση με την μηχανή για να δημιουργήσω. Οι περιορισμοί μου δίνουν κάποιες αρχικές συντεταγμένες για αυτήν την αλληλεπίδραση.

Ο πρώτος σου δίσκος, Musique Acephale (ακέφαλη μουσική) παρουσίασε και αυτός ένα πολύ συγκεκριμένο και δυνατό concept. Τί προηγήθηκε; Η μουσική περιγράφει το  concept ή το αντίστροφο;

Το concept σίγουρα προηγείται. Δεν νομίζω ότι κατάφερα τελικά να φτιάξω ακέφαλη μουσική. Πρόκειται περισσότερο για μία ιδέα που ίσως είναι αδύνατο να υλοποιηθεί. Η ιδέα προέρχεται από τα σετς μου με τους IFF, με τα πικάπ. Χρησιμοποιούσαμε 8 πικάπ, με το καθένα να επαναλαμβάνει μία λούπα. Οποιαδήποτε στιγμή κάποιος μπορεί να διακόψει μία από τις λούπες και να την ξαναρχίσει και η λούπα κάπως συγχρονίζεται ξανά με τις υπόλοιπες, Σίγουρα υπάρχουν καλύτερα και χειρότερα μοτιίβα που μπορεί να φτιάξει κανείς, αλλά εν πάση περιπτώσει πάντα δημιουργείται κάποιος ριθμός στο κεφάλι του ακροατή.

Ο ακροατής πάντα θα έχει ένα σημείο από το οποίο ξεκινά το μέτρημα, μία ρυθμική βάση. Αλλά αν συμβεί κάτι το αναπάντεχο, ή ο ακροατής φύγει από το δωμάτιο και ξαναμπεί, πιθανό να βρει μία νέα ρυθμική βάση και είναι αδύνατο να επιστρέψει στην προηγούμενη. Ακούει τότε το ίδιο μοτίβο με διαφορετικό τρόπο. Ένας ρυθμός που εμπεριέχει πολλαπλά σημεία εστίασης, πολλαπλές ρυθμικές βάσεις. Αυτό αποκαλώ ακέφαλη μουσική. Αυτή η μουσική θα ήταν πολύ πλούσια καθώς μία σύνθεση είναι στην ουσία πολλαπλά κομμάτια, ανάλογα με την ρυθμική βάση που διαλέγει ο ακροατής.

Πώς μεταφράζονται όλα αυτά στο στούντιο; Πως φτιάχνεις μουσική;

Μου είναι δύσκολο να εντοπίσω ακριβώς πότε η αλληλεπίδραση μου με την μηχανή δημιουργεί ένα νέο κομμάτι. Μπορεί να έχω μία ιδέα που προσπαθώ να υλοποιήσω, αλλά εν τέλει το κομμάτι που προκύπτει μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την αρχική ιδέα. Καθώς το δουλεύω, το κομμάτι ζωντανεύει και απαιτεί πράγματα τα οποία αρχικά δεν υπολόγιζα.

Αναφορικά με τους ρυθμούς, τους ζητάω από αλγόριθμους. Ακούω τι μου δίνουν, διαλέγω 2-3 που μου ακούγονται ενδιαφέροντες και αρχίζω να τους πειράζω. Αν μετά από μερικές ώρες που ακούω το ίδιο πράγμα, συνειδητοποιήσω ότι δεν με ενοχλεί, το κρατάω. Μετά αποδομώ τον ρυθμό που κράτησα και σταδιακά τον ξαναχτίζω, ανοίγοντας και κλείνοντας τα κανάλια του. Σε δεύτερη φάση, μπορεί να διαλέξω διαφορετικούς ήχους και να δουλέψω το κομμάτι στο επίπεδο αφήγησης ή δραματουργίας.

Υπάρχει κάποιο στοιχείο τυχαιότητας στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν αυτοί οι αλγόριθμοι; Λαμβάνεις ποτέ απρόσμενα αποτελέσματα;

Στους αλγόριθμους αυτούς καθαυτούς δεν υπάρχει προγραμματισμένη κάποια τυχαιότητα. Αλλά οι εφαρμογές μπορεί να είναι ασταθείς και να φερθούν περίεργα, ή μερικές φορές πειράζω πράγματα χωρίς να καταλαβαίνω τί ακριβώς κάνω. Σίγουρα προκύπτουν εκπλήξεις κατά την διάρκεια της διαδικασίας και το εκτιμώ πολύ.

Περίμενες τις αντιδράσεις στο project;

Όχι, καθόλου. Το άλμπουμ εξαντλήθηκε πολύ γρήγορα και δέχτηκε πολύ καλές κριτικές, Μου έδωσαν την ενέργεια να συνεχίσω με το project. Διαφορετικά θα είχα σταματήσει ήδη.

Παρόλο που οι αλγόριθμοι ευθύνονται κυρίως για τους ρυθμούς σου, ο ήχος σου είναι αρκετά «οργανικός». Ποιο είναι το κοινό για ένα τέτοιο ύφος; Χορεύει ο κόσμος στα live σου;

Πιστεύω ότι το κοινό μου είναι άνθρωποι ανοικτοί σε νέες ιδέες και ήχους. Πιθανότατα να άκουγαν rock, punk/ hardcore ή noise και κάποια στιγμή κάτι τους τράβηξε στην ηλεκτρονική διατηρώντας παράλληλα μία όρεξη για πειραματισμούς, νέες προσεγγίσεις και το σπάσιμο κανόνων.

Είναι  αισθητική επιλογή μου να χρησιμοποιώ κυρίως ήχους που δεν ακούγονται υπερβολικά μηχανικοί ή ψηφιακοί. Επίσης οι αλγόριθμοι χρησιμοποιούν physical modeling για να παράγουν χτυπήματα με διαφορετικές εμφάσεις που δίνουν στους ρυθμούς αυτό το ψευδό-οργανικό ύφος.

Αυτές οι επιλογές έγιναν βάση για κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις και συζητήσεις σχετικά με το φαινόμενο της πολιτισμικής ιδιοποίησης. Μπορεί – και έχει συμβεί – να έρθω αντιμέτωπος με την υπόθεση ότι δανείστηκα ρυθμούς από άλλες κουλτούρες και μουσικές παραδόσεις και τους επαναπλαισίωσα για προσωπικό μου όφελος και κέρδος.

Αυτό σίγουρα δεν αληθεύει. Οι ρυθμοί που χρησιμοποιώ παράγονται από αλγόριθμους. Δεν ξέρω αν οι ίδιοι ρυθμοί έχουν παιχτεί ξανά στο παρελθόν, αλλά πιθανότατα αποκλείεται, μιας και παράγονται σε άπειρες εκδοχές. Αλλά δεν θα είχα κάποιο ηθικό ενδοιασμό ακόμα και αν όντως οι ρυθμοί μου προέρχονταν από κάποια άλλη κουλτούρα.

Καταλαβαίνω από που προέρχονται οι ανησυχίες αυτές. Κυβερνιόμαστε από ένα παγκόσμιο σύστημα πολιτισμικών αξιών στο οποίο η οικονομική επιτυχία παρουσιάζεται ως το μοναδικό μέτρο επιτυχίας. Αυτό μπορεί να μην ταιριάζει σε μερικούς ανθρώπους, μειονότητες ή υποκουλτούρες. Συχνά αποτελεί τροχοπέδη στην δημιουργία μιας ικανοποιητικής εικόνας του εαυτού μας, μίας ταυτότητας, Για κάποιους ανθρώπους, ο σαμάνος στέκει περισσότερο ως πρότυπο από ότι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας.  Αυτό εν τέλει δημιουργεί ένα θέμα και ταμπού ταυτότητας, καθώς ο κόσμος είτε υπέρ-προστατεύει την δικιά του κουλτούρα, είτε προσπαθεί να εκμεταλλευτεί ή να ενστερνιστεί στοιχεία από άλλες κουλτούρες, συχνά στην ουσία καταστρέφοντας τις.

Αυτή η ένταση δεν πρέπει να μεταφράζεται στην σφαίρα της μουσικής. Μεταφράσεις του είδους παρεξηγούν την μουσική στο πιο θεμελιώδη επίπεδο της. Ακόμα και εμπόλεμες ζώνες, ο ήχος ταξιδεύει και οι δύο εχθροί αλληλοεπηρεάζονται μουσικά. Η μουσική από πάντα αφορούσε την ανταλλαγή ιδεών και τον δανεισμό  στοιχείων. Οι κουλτούρες είναι ενεργές όταν συναλλάσσονται μεταξύ τους. Πεθαίνουν όταν εστιάζουν αυστηρά και μόνο στην τήρηση παραδόσεων.

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;

Εδώ και μερικούς μήνες επικεντρώνομαι περισσότερο στην δισκογραφική μας DISK, με την οποία ετοιμάζουμε τέσσερις νέες κυκλοφορίας για το προσεχές μέλλον. Η εστίαση στην δισκογραφική ήταν μία ωραία αλλαγή για μένα, να τείνω την προσοχή μου να στην δουλειά άλλων καλλιτεχνών και να προσπαθώ να  εξασφαλίσω κάποια έκθεση στο έργο τους.

Έχω πολλές ιδέες για το πως θα μπορούσα τις μεθόδους μου για παραγωγή και live και χρειάζομαι κάποιον χρόνο να ασχοληθώ με τον προγραμματισμό και να φτιάξω κάποιες μηχανές. Αυτή την χρονιά είχα 7 κυκλοφορίες ως Dont DJ και δεν θα με πείραζε να χαλαρώσω ρυθμούς και να αφοσιώσω την ενέργεια μου στον πειραματισμό, την βελτίωση, το DJing και το label.